Perfectie loslaten… het klinkt zo simpel, maar in de praktijk is het vaak iets waar we onbewust in vastlopen. Ik dacht altijd dat ik geen perfectionist was, maar merkte hoe vaak ik bleef wachten. Wachten op het juiste moment, wachten tot iets beter voelde, wachten tot ik zekerder was. Vooral als het gaat om zichtbaar zijn en mezelf laten zien, bleek perfectionisme me keer op keer tegen te houden.
Ik had ideeën voor content, voor mijn bedrijf, voor SHE IS… maar in plaats van ze te delen, bleef ik ze aanpassen. Ik schreef een post, veranderde hem weer, twijfelde, en uiteindelijk plaatste ik hem niet. Of ik deed helemaal niets, omdat het nog niet “goed genoeg” voelde.
Misschien herken je dat wel? Dat gevoel dat je iets wilt doen, maar dat je blijft hangen in perfectionisme. Dat je denkt, ik doe het wel als het beter is, als ik er klaar voor ben, of als het perfect voelt. Maar het lastige is, dat perfecte moment komt eigenlijk nooit.
Wat ik begon te zien, is dat perfectionisme niet gaat over alles perfect willen doen. Het gaat vaak over angst. Angst om niet goed genoeg te zijn, om beoordeeld te worden, om jezelf echt te laten zien. En juist daardoor hou je jezelf tegen.
Voor mij uitte dat zich in doorgaan zonder stil te staan bij wat ik al had bereikt. Niet vieren wat ik al had gedaan. Altijd door naar het volgende. Tegelijkertijd mezelf tegenhouden om zichtbaar te zijn, omdat het nog beter kon.
Hoe meer ik hier bewust van werd, hoe meer ik voelde dat perfectie me juist verder van mezelf af bracht. Want als ik bezig ben met hoe iets overkomt of wat anderen ervan vinden, ben ik niet meer bezig met wat ik zelf voel.
Dat is precies waar zelfliefde en jezelf zijn om draait. Niet om perfect zijn, maar om echt zijn. Om jezelf laten zien zoals je bent, ook als het nog niet helemaal af voelt.
Dat zie ik ook terug in mijn werk. Tijdens een fotoshoot zijn het nooit de perfecte momenten die het meest raken. Het zijn de momenten waarop iemand loslaat. Wanneer je even vergeet hoe je eruitziet en gewoon bent. Dat is waar de magie zit.
Dus ik probeer het nu anders te doen. Niet wachten op perfectie, maar het juist loslaten. Iets delen ook als het spannend voelt. Even stilstaan bij wat ik al heb gedaan en dat erkennen.
Want als er één ding is wat ik heb geleerd, is het dit —> als je blijft wachten op het perfecte moment, blijf je wachten.
Misschien is dit ook jouw reminder. Dat je niet hoeft te wachten tot alles klopt. Dat je niet eerst beter, zekerder of verder hoeft te zijn.
Jezelf zien precies zoals je bent, dat is altijd genoeg.